Ulica gen. Władysława Andersa
Położenie
Ul.gen.W. Andersa leży na Muranowie, przebiega od pl.Bankowego do ul.Słomińskiego - do granicy z dzielnicą Żoliborz.
Pochodzenie nazwy
Władysław Anders (1892 - 1970)
Generał broni Wojska Polskiego, polityk. Szkołę średnią ukończył w Warszawie, a następnie Politechnikę w Rydze. W latach 1914-1917 oficer kawalerii w armii rosyjskiej. Od 1918 w Wojsku Polskim; 1919 szef sztabu Armii Wielkopolskiej, dowódca 15. Pułku Ułanów Poznańskich. Uczestniczył w walkach podczas wojny polsko-sowieckiej 1919-1921. Ukończył Wyższą Szkołę Wojenną w Paryżu. 1924 komendant m.st. Warszawy. W czasie przewrotu majowego 1926 opowiedział się po stronie rządu i prezydenta. Był dowódcą Wołyńskiej Brygady Kawalerii w Brodach. W 1934 awansował do stopnia generała brygady. W 1937 objął dowództwo Nowogródzkiej Brygady Kawalerii w Baranowiczach, walczącej w 1939 w składzie Armii "Modlin". 12 IX 1939r. został dowódcą Grupy Operacyjnej Kawalerii, którą dowodził od Mławy po Karpaty. Ciężko ranny, dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony na Łubiance i Butyrkach. Zwolniony po zawarciu układu polsko-sowieckiego w sprawie organizacji armii polskiej. W 1941 przystąpił do jej organizowania na terenie Kazachstanu. W okresie marzec-sierpień 1942 wyprowadził armię z ZSRR na Bliski Wschód. Po połączeniu jej z Samodzielną Brygadą Strzelców Karpackich i po przeformowaniu oddziałów powstała Armia Polska na Wschodzie. W latach 1943 - 1946 dowódca II Korpusu Polskiego (kampania włoska, zdobycie Monte Cassino, wyzwolenie Ankony i Bolonii). W latach 1946-1954 Naczelny Wódz i Generalny Inspektor Sił Zbrojnych, 1954-1970 członek Rady Trzech i kierownictwa Skarbu Narodowego, przywódca polityczny emigracji. Pochowany zgodnie z jego wolą wśród swoich żołnierzy na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino.
źródło: „Słownik patronów ulic Warszawy" pod redakcją S.Ciepłowskiego - Muzeum Historyczne m.st. Warszawy i Wydawnictwo DiG
Nieco historii
Jedna z najważniejszych i najruchliwszych arterii śródmieścia Warszawy północ-południe, o znacznym ruchu samochodowym, tramwajowym i autobusowym. Przeprowadzona została w latach 1947/1948 przez tereny zburzonego przez hitlerowców w 1943 i 1944 getta i nazwana ul. Marcelego Nowotki ku czci czołowego działacza polskiego robotniczego ruchu rewolucyjnego. Zabudowana jest w znacznej części wielokondygnacyjnymi domami mieszkalnymi, zwanymi kolonią Nowotki. W 1967 na Nowotki zaczęto realizować budowę drugiej jezdni po wschodniej stronie ulicy. Za Arsenałem aż do Świętojerskiej rozciągają się tereny zielone dołączone do ogrodu Krasińskich. Po drugiej stronie stoi pałac Mostowskich, pierwotnie pałac Hilzenów z 1765, przebudowany w 1823 przez ministra spraw wewnętrznych Tadeusza Mostowskiego na siedzibę ministerstwa i mieszkanie ministra (arch. A. Corazzi); pałac ten po zniszczeniach ostatniej wojny odrestaurowano na siedzibę Komendy Milicji Obywatelskiej m. st. Warszawy. (Obecnie Komenda Stołeczna Policji).
Architektura domów sąsiedniego Muranowa od strony Andersa starała się nawiązać do klasycystycznej architektury pałacu Mostowskich. Przy Andersa w pobliża Słomińskiego i Muranowskiej założono obszerne tereny zielone. W 1963 w 20 rocznicę bitwy pod Lenino, odsłonięto na skwerze przy Andersa po stronie zachodniej pomnik Żołnierzy I Armii WP dłuta Xawerego Dunikowskiego, przedstawiający postać żołnierza.
źródło: "Ulice i place Warszawy" - Eugeniusz Szwankowski, Wydawnictwo Naukowe PWN SA
Ulica sprawia wrażenie niedokończonej, ponieważ dwupasmowe jezdnie w obu kierunkach dochodzą, od południa, do placu Bankowego, a tam zbiegają się w dwukierunkową ulicę z jednym pasem na północ i jednym na południe, mimo że jest dużo wolnego miejsca na wybudowanie wschodniej jezdni.
