Ulica Elektoralna

Położenie
Ul.Elektoralna, na odcinku śródmiejskim, przebiega od pl.Bankowego do al.Jana Pawła II. Znajdują się tu budynki:  po stronie nieparzystej: od numeru 5/7 do 23 a po stronie parzystej: od numeru 2 do 16/22. Dalej ulica przechodzi na Wolę i kończy się na ul.Białej.

Pochodzenie nazwy
Nazwa ulicy pochodzi od trasy prowadzącej na pole elekcyjne na Woli.

Nieco historii
Była to droga narolna oddzielająca włóki Starej Warszawy od gruntów książęcych, a następnie starościńskich, oraz trakt biegnący w kierunku zachodnim ku wsi Wielka Wola. Od końca XVII w. stanowiła ulicę jurydyki Wielopole. Zwana była różnie: Z Senatorskiej Prosto w Pole Idąca, Za Wałem (idąca za wałem z 1621), Gościniec od Reformatów (od kościoła Reformatów przy Senatorskiej). Ok. 1720 uregulowano ją i nazwano Elektoralna od tytułu Augusta II, elektora saskiego. W połowie XVIII w. była już gęsto zabudowana, szczególnie po stronie południowej i zwana ul. Wielopolską; w 1770 nazwano ją urzędowo Elektoralna. W końcu XVIII w. na zabudowę Elektoralnej składały się: 2 pałace, 15 kamienic, 10 domów murowanych, 40 dworków drewnianych i browar. Pod nr 12 znajdowała się znana manufaktura Tomasza Dangla, wyrabiająca powozy i karety. Poza linią obrzeżną domów rozciągały się ogrody, obszerniejsze po stronie północnej. W czasach Królestwa Kongresowego miejsce drewnianych dworków zajęły 2-piętrowe, klasycystyczne kamienice. Na rogu E. i pl. Bankowego stanęła w latach 1828-1830 siedziba Banku Polskiego (arch. arch. A. Corazzi i J. Gay). W kamienicy o pałacowej elewacji (ob. nr 3) mieszkał i zmarł w 1826 Antoni Malczewski, twórca poematu "Maria". Pod obecnym nr 20 mieszkał i tworzył w latach 1829-1831 Juliusz Słowacki. W 1830 pod nr 753 (późn. nr 16) założono fabrykę platerów Józefa Frageta, czynną przez przeszło 100 lat. Obok fabryki wybudowano w 1844 dom dla właściciela (arch. A. Gołoński). Monumentalną budowlę - pod obecnym nr 2 -na użytek banku wzniósł arch. Julian Ankiewicz, kamienicę pod obecnym nr 1 - Antoni Corazzi (1835). Na miejscu fabryki Dangla wybudowano w 1861 szpital Św. Ducha (arch. J. Orłowski). W 1879 położono na Elektoralnej bruk z kraty żeliwnej zamieniony następnie na kostkę drewnianą. Na początku XX w. stanęło przy Elektoralnej kilka wysokich kamienic. Do 1939 znajdowało się tu wiele sklepów, Elektoralna miała charakter handlowy; zamieszkana była częściowo przez handlową ludność żydowską. W 1944 zabudowa zniszczona została całkowicie; podczas powstania w szpitalu Św. Ducha zginęło kilkuset ludzi. Po wojnie Elektoralna weszła w obręb dzielnicy Mirów i została zabudowana częściowo obiektami wolno stojącymi, m. in. tu wzniesiono pierwszą w Warszawie Szkołę Tysiąclecia (1960). W odbudowanym gmachu dawnego szpitala Św. Ducha umieszczono siedzibę Stołecznego Domu Kultury.
źródło: "Ulice i place Warszawy" - Eugeniusz Szwankowski, Wydawnictwo Naukowe PWN SA

Galeria