Śródmiejskie syrenki
Nieco historii
Herb Warszawy - Syrena
Nie ma wiarygodnych (opartych na źródłach) informacji dlaczego akurat postać syreny stała się symbolem Warszawy. Wiadomo, że już w 1390 roku widniała na dokumentach miejskich. Jej wizerunkiem, w początkowym okresie było zwierzę o smoczym tułowiu pokrytym łuskami i ptasimi szponami na łapach. Od 1459 roku postać syreny nabrała cech drapieżnej kobiety z rybim ogonem i ptasimi łapami uzbrojonymi w ostre pazury. Dodano jej również oręż (miecz i tarczę). Zapewne, tak groźna postać na tarczy herbowej miała odstraszać potencjalnych najeźdźców i wrogów miasta, a jednocześnie pokazywać siłę władzy miejskiej. Przyjęcie takiego symbolu miasta prawdopodobnie spowodowała średniowieczna moda na herby miejskie wywodzące się z symboliki mitologicznej. W XVIIw. syrena stała się piękną półkobietą z rybim ogonem, mieczem i tarczą.
Do czasu scalenia administracyjnego Warszawy (1791r.) syrena była herbem tylko Starej Warszawy (Nowe Miasto miało za herb pannę z jednorożcem, Praga miała w herbie Domek Loretański podtrzymywany przez anioły, ogończyk i skrzyżowane klucze z mieczem). W czasie okupacji pruskiej (1798) herb Warszawy przedstawiał półnagich mężczyzn z maczugami, trzymających tarczę herbową z syreną, z orłem pruskim na tarczy. Podczas zaboru rosyjskiego herb Warszawy nie był obowiązującym znakiem administracji miejskiej.
W sierpniu 1915r., kiedy władze rosyjskie uciekły, polski samorząd przywrócił rangę pieczęci miejskiej z wizerunkiem syreny. Od 1918r. wizerunek syreny stał się oficjalnym herbem Warszawy.
W 1938r. zatwierdzono nowy herb Warszawy, którego projekt wykonał Szczęsny Kwarta. W czasach PRL-u (od 1967r.) obowiązywały dwa herby: jeden uroczysty z koroną, drugi bez korony. 15 sierpnia 1990r., w siedemdziesiątą rocznicę bitwy warszawskiej Rada Warszawy przywróciła herb miasta według wzoru z 1938r., z królewską koroną wieńczącą tarczę herbową.
Najbardziej znane syreny w Warszawie to: pomnik usytuowany na Powiślu, nad brzegiem Wisły oraz rzeźba stojąca na Rynku Starego Miasta. Tę pierwszą zaprojektowała w 1939r. Ludwika Nitschowa (pozowała Krystyna Krahelska - poetka, autorka piosenki „Hej chłopcy, bagnet na broń") druga, dłuta Konstantego Hegla powstała w 1855r.
W Śródmieściu, oprócz tych dwóch syrenek możemy spotkać wiele ich wersji. Niektóre z nich przedstawiamy poniżej.
