Ulica Tytusa Chałubińskiego
Położenie
Ulica idąca od Koszykowej do Al. Jerozolimskich, jej przedłużeniem jej jest Al. Niepodległości.
Do Śródmieścia należą jedynie budynki leżące po parzystej stronie ulicy: od nru 2 do 8.
Strona nieparzysta należy do Ochoty.
Pochodzenie nazwy
Tytus Chałubiński (1820-1989)
Lekarz i przyrodnik, twórca warszawskiej szkoły internistycznej, pionier klimatycznego leczenia gruźlicy, założyciel Towarzystwa Tatrzańskiego. Praktykę lekarską rozpoczął w Szpitalu Ewangelickim w Warszawie; od 1857 ordynator Szpitala Dzieciątka Jezus; w 1859 profesor Akademii Madyko-Chirurgicznej; od 1862 profesor Wydziału Lekarskiego Szkoły Głównej, a następnie Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Swoje doświadczenia lekarskie opisał w pracy Metoda wynajdywania wskazań lekarskich. Plan leczenia i jego wykonanie. Chałubiński zasłużył się stolicy jako społecznik; w 1861 został powołany do Tymczasowej Rady Miasta, brał udział w pracach nad projektem reformy szkół średnich, był współorganizatorem i pierwszym przewodniczącym Kasy im. Mianowskiego. Obok działalności lekarskiej zajmował się mineralogią, chemią i botaniką. Postać Chałubińskiego jest nierozerwalnie związana z Zakopanem. Był pierwszym, który zwrócił uwagę na właściwości lecznicze tamtejszego klimatu, założył tam szkołę snycerską, współdziałał przy organizowaniu szkoły koronkarskiej. Zbiory Chałubińskiego były zaczątkiem Muzeum Tatrzańskiego, któremu później nadano jego imię. Zmarł i został pochowany w Zakopanem.
źródło: „Słownik patronów ulic Warszawy" pod redakcją S.Ciepłowskiego - Muzeum Historyczne m.st. Warszawy i Wydawnictwo DiG
Nieco historii
Zaprojektowana w 1871 i wkrótce przeprowadzona przez tereny folwarku Świętokrzyskiego uregulowana została w 1881 i otrzymała nazwę ul.Teodora od imienia ostatniego namiestnika Królestwa Polskiego, Teodora Berga; zwana jest niekiedy mylnie ul.Teodory. W 1917 przemianowana została na ul. Tytusa Chałubińskiego, ku czci wybitnego lekarza warszawskiego. Po stronie parzystej między Wspólną i Nowogrodzką rozciągał się Ogród Pomologiczny założony w 1871. Ok. 1902 wybudowano przy pobliskiej ul.Oczki prosektorium, następnie studium anatomiczne Uniwersytetu.
W 20-leciu międzywojennym Chałubińskiego wraz z Al. Niepodległości stała się odcinkiem arterii komunikacyjnej N-S; ok. 1930 przeprowadzono tu linię tramwajową. W latach 1927/1928 przy zbiegu ulic Chałubińskiego i Koszykowej wzniesiono Szkołę Pielęgniarek (arch. R. Gutt, ob. szpital Alin. Obrony Narodowej). W latach 1928-1931 pod nr 4 wybudowano gmach Alin. Robót Publicznych (arch. R. Świerczyński, ob. Alin. Komunikacji). Po drugiej stronie pod obecnym nr 3b stanął nowoczesny gmach Korpusu Ochrony Pogranicza (arch. A. Paprocki). W 1949 Chałubińskiego znacznie rozszerzono i rozbudowano Min. Komunikacji (nr 6-wysokościowiec, arch. B. Pniewski). Chałubińskiego jest jedną z ważniejszych arterii komunikacyjnych, przez którą biegnie kilka linii tramwajowych, trolejbusowych i autobusowych.
źródło: "Ulice i place Warszawy" - Eugeniusz Szwankowski, Wydawnictwo Naukowe PWN SA
