Więcej opcji
Wyszukiwarka ulic
Ulica Sienna
Położenie
Ulica prowadzi przez dwie dzielnice, przez Śródmieście i Wolę. Śródmiejska część biegnie od ul. Sosnowej do al. Jana Pawła II, natomiast kończy się na ul. Miedzianej już na Woli. Budynki po nieparzystej stronie mają numerację od 39 do 45.

Nieco historii
Była to dawna droga narolna biegnąca między włókami szpitala św. Ducha i rolą najpierw Wesslów, a potem sióstr miłosierdzia św. Kazimierza. Jako ulica wytyczona i wymierzona ok. 1767 przez geometrę Macieja Deutscha, sięgała od ul.Zgoda do Twardej, a dalej aż do Żelaznej ciągnęła się jako aleja obsadzona drzewami. W 1770 otrzymała urzędowo nazwę Sienna, zapewne od leżących tu łąk. Zabudowana została przed 1780 drewnianymi domami i dworkami w liczbie 10, 2 domami murowanymi oraz cegielnią. Po obu stronach ulicy założono liczne ogrody. Na początku XIX w. za Sosnową stanął obszerny browar, dalej na zachód od niego ulica pozostała nie zabudowana. W czasach Królestwa Kongresowego ok. 1820 przedłużono ją jako ulicę od Twardej do Żelaznej. Przy przecięciu z Marszałkowską, Zielną i Sosnową wybudowano wtedy kilka domów. W połowie XIX w. liczba domów murowanych i kamienic osiągnęła 12, jednocześnie obok nich stały jeszcze 22 domy drewniane. Między Sienną i Złotą w pobliżu Twardej usytuowana była cegielnia i rozciągały się glinianki, wokół nich uprawiano pola. W 1862 Sienna została przedłużona od Żelaznej do Towarowej. Po 1870 na miejscu drewnianych domów i ogrodów zaczęto budować 3- i 4-piętrowe kamienice projektowane przez miernych budowniczych; m. in. pod nr 5/7 wzniesiono kamienicę o secesyjnej fasadzie (arch. L. Panczakiewicz). Ok. 1879 na tym odcinku na osi Siennej założono plac targowy nazwany pl. Kaliksta Witkowskiego, ówczesnego prezydenta miasta, przemianowany w 1922 na pl. Kazimierza Wielkiego. W 1892 Sienną przedłużono od Towarowej do Kolejowej. Budowle wybudowane po 1910 miały lepszą architekturę i były okazalsze. W latach 1912-1914 stanął gmach Towarzystwa Pracowników Handlowych (proj. arch. T. Wiśniowski, budował arch. A. Nieniewski) z obszerną salą przeznaczoną na zabawy i przedstawienia. Kilka kamienic wybudowała popularna w Warszawie spółka architektów Henryk Stifelman i Stanisław Weiss (m. in. nr nr 32 i 43). W końcu XIX w. przy Siennej zamieszkiwało sporo ludności żydowskiej, której liczba powiększała się w 20-leciu międzywojennym. Ok. 1928 Sienna została uregulowana. W 1944 zabudowa ulicy została zniszczona, zwłaszcza między Zielną i Sosnową. W 1952 część Siennej od Marszałkowskiej do ul.Emilii Plater znalazła się na terenie zajętym przez Pałac Kultury i Nauki. Po 1962 przy Siennej stanęły 11-kondygnacyjne budynki mieszkalne osiedli "Złota" i "Miedziana"; pod obecnym nr 66 wybudowano szpital im. Dzieci Warszawy. Do 1969 pod nr 72 zachowała się kamienica z 1914 z podwórkiem-studnią.
źródło: "Ulice i place Warszawy" - Eugeniusz Szwankowski, Wydawnictwo Naukowe PWN SA
grafika
grafika
DRUKUJ
POWRÓT